Celluwattes?

Bijna iedere vrouw heeft er wel last van, cellulitis… Het hoort kennelijk bij het vrouw zijn. Het schijnt dat een gelukkige 5% van de vrouwen op de wereld er geen aanleg voor heeft. Deze 5% hebben het speciale ‘non-cellulitis’ gen en mogen zich op die manier gelukkig prijzen. Wellicht zit deze 5% wel bij de club vrouwen die last hebben van spataderen op hun benen en is er een nihil 0,001% aan vrouwen op de wereld die perfect gave strakke benen hebben. Net zo’n groot percentage als zwanger worden terwijl je de pil slikt en een condoom gebruikt ongeveer.

Helaas zit ik zelf bij de eerste 95%. Hier kwam ik op een erg leuke manier achter, vind ik nu. In de tijd van deze ontdekking hierin vond ik het een stuk minder leuk.
Ik kan me het moment nog goed herinneren. Ik was een jaar of 14 en ik was met alles vroeg in de ‘ik word nu vrouw fase’. Zo had ik vanaf mijn 12de ineens één keer per maand minstens drie dagen lang heftige buik- en rugpijn, maar daar ga ik nu verder niet op in… Vroeg in de ‘ik word vrouw fase’ dus.

‘Mam’ schreeuwde ik als 14-jarige puber. ‘We moeten naar de dokter’ zei ik in mijn ochtendgewaagd (lees T-shirt en kort broekje). Ik pakte mijn linker bovenbeen vast en schudde mijn bovenbeen op en neer. ‘Dat is toch niet normaal!’ kermde ik uit. ‘Volgens mij heb ik hele zware vochtophopingen of zoiets’. Mijn moeder zei zoiets als ‘hmhm’ en stelde voor om een afspraak te maken bij de huisarts.
Niet veel later zat ik bij de huisarts. ‘Kijk dan’ zei ik zwaar gefrustreerd tegen de huisarts ‘dat is toch niet normaal’ ik hield mijn linkerbeen vast, daarna m’n rechterbeen en schudde het wat op en neer. ‘Dit had ik ineens van de één op de andere dag’ gaf ik aan bij de huisarts.

De huisarts voelde wat, humde wat en knikte wat. ‘Ja, Fay, dat is volgens mij gewoon cellulitis’. ‘Cellulitis?’ kermde ik uit tegen de dokter (in ‘my defense’ voor al dat kermen….ik was een 14- jarige puber). ‘Wat is dat dan en wat kan ik eraan doen?’ ik wilde dit PROBLEEM zo snel mogelijk oplossen.
‘Tja’ reageerde de huisarts op al mijn vragen ‘ongeveer 95% van de vrouwen heeft dit. Het is een vetophoping in de benen, heel normaal hoor bij vrouwen’. ‘Maar, wat kan ik er dan aan doen microbestshop.com?’ vroeg ik de huisarts nog gefrustreerder. ‘Sporten, bewegen, maar dat doe je toch al heel veel’ gaf de huisarts aan. Ik knikte wat afwezig naar hem.

In die tijd ging ik bijna iedere ochtend hardlopen, danste ik gemiddeld 3 uur per dag, had ik minstens 8 uur per week dansles en zat ik ook nog op hockey.

‘Maar, vanaf welke leeftijd krijgt iemand dit dan? vroeg ik wat beduusd aan de huisarts. ‘De meeste vrouwen krijgen hiermee te maken tussen hun 16de en 18de levensjaar’ gaf de huisarts aan. ‘Great!’ dacht ik bij mezelf ‘ik heb het natuurlijk NU al’.
‘Owkee’ zei ik tegen de huisarts. ‘Dankjewel voor uw analyse’ en ik ging weer richting huis.

‘Mam’, riep ik bij thuiskomst. Mam was er niet. ‘Waarschijnlijk aan het werk’ dacht ik bij mezelf. Ik pakte de telefoon. ‘Hoi mama’ zei ik toen mijn moeder opnam. ‘Ik ben zojuist bij de huisarts geweest en gaf aan dat ik cellulitis heb. Om dit te verhelpen moet je kennelijk veel sporten, maar ja, dat doe ik al’. ‘Ok’ gaf mijn moeder aan ‘ik zal wel even kijken op internet of ik er iets over kan vinden’.
Nog geen week later zaten mijn moeder en ik bij een specialist, want in mijn beleving snapte mijn huisarts toch echt niet waar hij het over had. Mijn moeder heeft me altijd redelijk vrij gelaten in al mijn eigen ontdekkingsreizen, dus ook hierin steunde ze mij in mijn eigen onderzoek en overtuiging dat ik vocht had in mijn benen.

Niet veel later stonden we weer buiten. ‘Cellulitis’ had de specialist aangegeven. ‘Niks aan te doen en zeker niet als ik hoor hoeveel jij al sport. Het zit gewoon in je genen’.

Nou, daar was ik dan mooi klaar mee, dacht ik bij mezelf. Ik heb nog lang geloofd dat als je geen hakken droeg en bij iedere gelegenheid ging zitten in plaats van bleef staan…het vanzelf wel weer over ging…. Helaas..

Vandaag de dag kan ik me er allemaal niet meer zo druk om maken. Met een fulltime baan en een studie ernaast ben ik blij dat ik nog aan beweging toekom en die cellulitis, die zie ik allang niet meer als iets vervelends, want tja…ik ben nou eenmaal als vrouw geboren in deze wereld en daar is helemaal niks aan te doen.

Leave a Comment

Please note: Comment moderation is enabled and may delay your comment. There is no need to resubmit your comment.